من اصولا در طول این تقریبا ۲۰ سالی که وبلاگ نویس بودم هیچوقت به این فکر نکردم چی بنویسم که مخاطب خوشش بیاد. یعنی برای دل کسی چیزی نمینوشتم. از همون ابتدای وبلاگ نویسیمم همه مدل خواننده هم داشتم. کاری نداشتم مطلبی که مینویسم؛ شخصیتی که دارم به مزاج کسی خوش میاد یا نه؛ میگفتم دوست نداشته باشه میذاره میره! ... الان بعد مدت ها اومدم یه سر بزنم به قسمت دنبال کنندگان ببینم کدوم عزیزانی دارن بنده رو دنبال میکنن؛ خب قبلاً گفتم من وبلاگ های زیادی رو دنبال نمیکنم فلذا با تقریبا خیلی عظیمی از وبلاگ و وبلاگ نویس های جدید مواجه شدم که روی آدرس خیلی هاشون زدم و چند مطلبی از هر کدومشون خوندم. حقیقتا بعضیا یجوری بودن من از روشون خجالت کشیدم بابت بعضی پست های خجسته م!:دی با خودم میگم الان با خوندن پست های جغول بغول بنده با خودشون میگن این دیگه کیه!
خلاصه که احساس ورچلمبیدگی خاصی دارم!
و حقیقتا نمیدونم هرکدومتون که منو میخونید چی از من در ذهنتون ساخته شده و چگونه میبینید بنده رو. فقط امیدوارم تصورات خیلی بدی نباشه!:)
پستهای اینجا یه حس مشترکی داره. یعنی هروقت میام که پست جدید بخونم، درعین حال دوس دارم همون سبک همیشگی رو داشته باشه، که اغلب داره.
رمز موفقیتش از نظر من اینهاست و البته تداومش... منم مرسی از شما که هستید. 😇💐