بچه ها آدمن!

یه عزیزی بود که الان از دنیا رفته...این عزیز اصولی داشت که توو زندگیم مثلش رو ندیدم. جالبه همسرم معتقده من خیلی شبیه اون شخصم. همون دیسیپلین؛ همون اصول و قواعد تعیین شده... خودم متوجه نیستم ولی همسرم همیشه میگه تو خیلی شبیه اون شخصی... یکی از اصول این آدم این بود که وقتی کسی مهمون خونه ش بود کاری به ریز و درشتی مهمون نداشت؛ یعنی براش بزرگسال و بچه فرقی نداشت؛ همون احترامی که به بزرگسال می‌ذاشت رو به بچه هم می‌ذاشت. برای تک تک بچه ها حتی بچه ی نوزاد! اگر غذایی سفارش میدادن اونم حساب میکرد. برای تمام بچه ها پیش دستی میوه میذاشتن. توی سینی چایی تعداد لیوان ها به تعداد بچه هام بود هرچند اکثر بچه ها اصلا چایی خور نیستن ولی اون عزیز کاری نداشت؛ به بچه ها هم مثل آدم بزرگ ها احترام می‌گذاشت و حسابشون میکرد. این چند وقته چندباری میشه که از قضا پشت همم اتفاق افتاده؛ با پسرم جاهای مختلفی بودم بعد میزبان اصلا بچه هارو ندیده یا آدم حساب نکرده! مثلا میوه اورده؛ پسر و دخترم که هیچ؛ حتی دوتا بچه ی دیگه ی کنارمم در نظر نگرفته و فرض کنید مثلا روی کاناپه ای که من نشستم با چهارتا بچه؛ یه پیش دستی میوه گذاشتن!... یا جایی بودم اومده پیش دستی خالی گذاشته شیرینی اینا تعارف کنه برای بچه ها نذاشته. پسر منم هربار پرسیده پس برای من کو؟! منم مال خودمو دادم گفتم این برای شماست. خب در محدوده ی خانواده خود من اینطوریه که ما خیلی به بچه ها احترام می‌ذاریم. درواقع همه چیز اول برای بچه هاست. اول برای اونا میوه می‌ذاریم. اول برای اونا نوشابه میریزیم. اول برای اونا غذا میریزیم. اول خوراکی هارو به اونا میدیم. اما خب مدت ها بود این نادیده گرفته شدن بچه هارو ندیده بودم و از قضا این اواخر هرجا رفتم دیدم و واقعا برام ناراحت کننده بود که چرا نباید وجود یک بچه رو به رسمیت شناخت؟! الان بچه یکساله هم میوه میخوره اونوقت چطوری برای بچه پنج ساله یا حتی ده ساله شما نمیذاری؟! اونم بچه ها که بیشتر از بزرگ ها مشتاق خوردنن...اصلا چطور میشه به بچه احترام نذاشت وقتی اون درک داره فهم داره و از همه مهم تر دل داره! نگاه می‌کنه میبینه همه میوه دارن جز اون. دل بچه نمیشکنه؟! احساس بی اهمیتی نمیکنه؟! این چند وقته خیلی خیلی یاد اون عزیز سفر کرده از دنیا افتادم که چقدر به بچه ها احترام ویژه ای می‌ذاشت. و چقدر اصول زیبایی داشت...

 

+ سومین پست امشب!