شبکه پویا پارسال دقیقا قبل اذان مغرب یه مداحی یا شعرخوانی ای از هلالی پخش میکرد و من که در روزهای خوبی سپری نمیکردم هرجای خونه بودم با این شعر اشک می ریختم به پهنای صورت وقتی میگفت: میگن خدا بزرگ تر از دردهای منه... اکثرا توو خونه ی ما تلویزیون روی جم کیدزه. از پارسال تا همین امسال گاهی به عشق همین آهنگ قبل اذان میزدم شبکه پویا به امید اینکه دوباره بخونه ولی گمونم ماه هاست که دیگه پخش نمیشه...آنقدر دوسش داشتم چندوقت پیش پسرم گفت مامان اون آهنگه چی بود تو خیلی دوست داشتی؟! یادم افتاد...رفتم دانلود کردم. از اونروز تا حالا هی پسرم موبایلم رو برمیداره هی توو روز اینو میاره... و من هربار اشک میریزم حتی اگر هزار بار هم بذاره روی پخش...یه وقتایی از هر طرف که نگاه میکنی میبینی تو هیچ کاری نمیتونی بکنی... تو قادر نیستی هیچی رو تغییر بدی... تو انگار ته یه کوچه بن بست گیر افتادی و هیچ راهی نداری تا ازش بیای بیرون و فقط راه آسمون بازه و دل بستی اون کاری کنه برات...خدایا بعضی از آدم ها توو دنیا ظاهرشون نشون نمیده اما خیلی بی پناهن؛ خودت از آسمون دستتو دراز کن و کمک کن...خدایا من ته یه کوچه ی بن بستم...

دعا میکنم براتون گشایش زود و گوارا ...