با طعم چایی...

راستش آدمایی که همیشه میگفتن فلان مناسبت زندگیمون بودو من یادم رفته بود رو هیچوقت باور نداشتم! میگفتم مگه میشه آدم یادش نباشه؟! شاید برای آدم مهم نباشه ولی مگه میشه یادش بره... تا اینکه به طرز خیلی باور نکردنی ای سالگرد ازدواجمون رو یادم رفت:)).. حقیقتا الان که یادم افتاده اصلا باورم نمیشه که چجوری یادم رفته بود که سالگرد ازدواجمون بود...وارد هشتمین سال زندگی مشترک شدیم..

فلذا برم چایی دم کنم:)

+ در هشتمین سال زندگی مشترک یه مثنوی هفتاد من تجربه ام برای گفتن و نوشتن. ولی فعلا به همین بسنده کنم که: دوام یک زندگی مشترک به صبره و برعکس تمام گفته هایی که بقیه میگن من میگم تغییره. اگر میخواین کنار هم بمونید باید و باید خیلی جاها خودتونو تغییر بدید. و صبر و صبر و صبر...هیچکس خوشبخت تر از شما نیست و در تمام زندگی ها مشکلاتی وجود داره که شاید بقیه هرگز نفهمند پس همون جمله ی کلیشه ای: زندگی خودتون رو با ظاهر زندگی بقیه مقایسه نکنید. هیچ زندگی ای الکی و از روی سرخوشی عمرش به ده سال و بیست سال و سی سال نمی‌رسه... پشت این طول زندگی مشترک صبر و تحمل و گذشت بوده...