این داستان: قیمه ی سخنگو!

یه روانشناسی می‌گفت دقت کردید هرکاری از آقایون بخواین همون موقع درجا انجامش نمیدن؟! مثلا یه لامپ رو بیست بار باید بگید عوض کنن تا انجامش بدن؟! شمام در برابر خواسته های آقایون با اندکی مکث انجام بدید. مثلا میگه چایی بده درجا از روی مبل بلند نشید؛ در این حد که قبلش اول لباسو از روی زمین بردارید بعد برید بریزید مکثی بدید عین خودشون باشید. چون درجا و بلافاصله و همیشه خواسته هاشون رو لبیک بگید تصورشون این میشه که کسی هستن برای خودشون!:/... بعد یا می‌گفت مثلا ازشون میپرسید چی بپزم؛ حالا مثلا اون میگه قورمه سبزی؛ یکبارشو یه چیز دیگه بپزید دوبارشو حالا لبیک بگید... در همین راستا دو روزه از همسرم میپرسم چی بپزم اونم دو روزه میگه عدس پلو. حالا نه در راستای حرف روانشناس مملکت که در راستای خواسته های دل خودم؛ دیروز خواهرم  ترشی مخلوط فرستاده بود اصلا دلم داشت می‌رفت براش و عدس پلو برای من غذاییه که خیلی باب پسندم نیست از طرفی با ترشی هم به نظرم نمیچسبه فلذا دنبال غذایی می‌گشتم که بشه باهاش ترشی رو خورد و خب مرغ پختم:/ امروزم که دوباره به همسرم گفتم چی بپزم و گفت قرار بود عدس پلو بهمون بدی که! گفتم باشه و اما الان هرچی فکر میکنم میبینم اصلا امروز روز چسبیدن عدس پلو نیست:دی. نمی‌دونم چرا قیمه داره باهام حرف میزنه میگه شوهر همیشه هست منه قیمه ام که همیشه نیستم!:/

+ پنجمین پست امروز!:/