یه عده هم هستن فقط میزان! بدون اینکه ذره ای احساس مسئولیت در قبال اون بچه داشته باشن. درواقع فقط بچه میارن که برای پیریشون عصای دست باشه و بچه به اونا برسه نه اینا به بچه. اما پدر مادر عزیز شما در قبال همه چیز بچت مسئولی. بچه ی شما نیاز داره شما به دندوناش برسی؛ نیاز داره شما به پوشاکش برسی؛ نیاز داره از لحاظ تغذیه بهش برسی؛ نیاز داره یه حداقل هایی توو اسباب بازی و تفریح بتونی تامینش کنی؛ نیاز داره وسایل مورد نیاز مدرسه ش رو تهیه کنی؛ نیاز داره شما بشینی روزی دو خط مسایل تربیتی یادش بدی نه اینکه حتی به اندازه دو خط هم تلاش نکرده باشی و همینجوری برای خودش بزرگ بشه. نیاز داره شما بهش توجه کنی؛ نیاز داره یه جاهایی حمایت مالی و معنویت رو بهش بدی. اون بچه یه نیازهایی داره که حق و سهمشه. اگر نمیتونی یا نمیخوای چرا واقعا یک موجود رو به این دنیا میاری و بعد رها میکنی؟!
من خانواده هایی رو میشناسم که مادره فقط جمع میکنه!! بعد بچهه حسرت یه پرگار و موز به دلشه!... مادری که بچش فلان جاش عفونت میکنه پیاز میذاره روش به جای اینکه ببره دکتر؛ یه کاپشن به بهانه ی نداری برای بچه هاش نمیخره بعد ماشین ظرفشویی میخره!... مادر پدری رو میشناسم که توی هزاران معاشرتی که با هم داشتیم یکبار ندیدم سر غذا خوردن تلاش کنن به بچه ی بد غذاشون غذا بدن. خودشون میخورن و اون برای خودش اونوره و میبندنش به خوراکی به این بهانه که بد غذاست! تو یکبار اصلا برات مهم بود نخوری و فقط بهش اصرار کنی که بیاد سر سفره؟!...فقط اصرار نه بیشتر!.... من پدر مادری رو دیدم که حتی به اندازه دو خط نمیخوان به بچشون ادب یاد بدن اونقدر که بچه به داییش میگه دهنت سرویس!...بعد خود پدر مادر میخندن!... من پدر مادرایی رو دیدم که تمام دندون های بچشون خرابه به بهانه ی نداری ولی رنگ و وارنگ لباس میتونن برای خودشون بخرن یا پول جمع کنند!
پدر عزیز مادر عزیز تو وظیفته برای بچت یه هزینه هایی رو بکنی ولو النگوی دستت رو بفروشی!... اینکه فقط بیارید بعدم بگید بچه باید روی پای خودش باشه و رسیدگی زیاد خوب نیست؛ درواقع غلط کردید! شما باید رسیدگی کنید. باید!