بیست و دوم فوریه

یا مَن حَیثُ ما دُعِیَ اَجاب...
ای که هر زمان خوانده شوی پاسخگویی...

الان که پاهام داره از شدت درد زوق زوق میکنه شایدم ذوق ذوق! و دیگه تشنگی با یه لیوانو دو لیوان آب جواب نمیده و یه قمقمه شربت آبلیمو درست کردم و اوردم با خودم رو تختم واجب دونستم یه نکته ای رو بگم...من در کلا جزو آدمایی هستم که از ادای واژگان به شکل نادرست به عمد بیزارم...حالا این میخواد گفتاری باشه یا نوشتاری...گفتاری رو ولش کنید ولی نوشتاری که مبحث وبلاگم بهش مربوطه مثلا بیزارم از اینکه خیلی ها آقا رو عاقا مینویسن یا سلام رو س و خیلی چیزای دیگه. خودمم در تمام سالیان وبلاگ نویسی سعی کردم ادبیات درستی به کار ببرم مگر در مواقعی که به شکل غیر عمد و اشتباه واژه ای اشتباه نوشته شده باشه، حالا یا نگارشش توو ذهن من یه چیز بوده ولی درستش یه چیز دیگه که اگر کسی تذکر میداد درستش میکردم، یا هم اگر به دلیل تند تایپ کردن واژه ای رو اشتباه نوشته باشم، وگرنه به عمد هرگز...حالا چندروز پیش حریر بانو نوشته بود چرا من واژه ی آفریدگاره! رو اینجور نوشتم یعنی به جای کسره ، "ه" گذاشتم...خب همین کامنت بر بنده واجب گرداند تا یک توضیحی از حالا تا ابد براتون بگم اونم اینکه دوستان عزیز بنده هم واقفم که اشتباهه این نوشتار ولیکن موبایل من کیبردش کسره و فتحه نداره اگرم داشته باشه من بلد نیستم ، پس گاهی برای اینکه حق مطلب بهتر ادا بشه اینجور مینویسم نه از روی بیسوادی و ندونستن!  ....